Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Ένα διήμερο γεμάτο βουνό, ποδήλατο και ψάρεμα...

Κείμενο,φωτογραφίες,video: Μάνος Μελετίου. Η Κάρυστος, για όσους τυχόν δεν γνωρίζετε την αγωνιστική μου δραστηριότητα, είναι η έδρα του συλλόγου (Αθλητικός Ναυτικός Όμιλος Καρύστου), με τα χρώματα του οποίου αγωνίζομαι στα πανελλήνια πρωταθλήματα αλιείας και σε λοιπούς αγώνες από το 2014. Ένας τόπος τόσο κοντά στην Αττική, που  την ίδια στιγμή δείχνει όμως τόσο απόμακρος από την πεζή πραγματικότητα ζώντας το σήμερα σε άλλους ρυθμούς. Μια περιοχή, την οποία αφεντεύουν ο Αίολος και ο Ποσειδώνας. Αγαπημένος προορισμός, όπου καταφεύγω τόσο τακτικά με κίνδυνο σχεδόν...μεταδημότευσης! Μέσα σε ένα διήμερο λοιπόν βουνό, ποδήλατο και θάλασσα έγιναν ένα...!


Στην Όχη...

Ποδηλασία στο βουνό, με στόχο να φθάσω στην κορυφή της Οχης, το βουνό που αγκαλιάζει ολόκληρη τη νότια Εύβοια σαν φυσικός προστάτης. Με κορυφή στα 1400 μέτρα επιβάλλεται στην περιοχή χαρίζοντας όμορφες εικόνες στον περιηγητή. Κάποιοι με προειδοποίησαν και μου είπαν ότι ποδήλατο δεν μπορεί να ανέβει εκεί πάνω με τίποτα. Δεν διαφώνησα. Απλά κανείς μάλλον δεν κατάλαβε ότι αν μπορώ εγώ θα μπορέσει και το ποδήλατο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ανέβουμε και οι δύο...!Αυτός ο ορεινός όγκος πάντως σε κάθε περίπτωση απαιτεί σεβασμό.Θα σου δώσει όσα θέλει εκείνος και μόνο...Και συ πρέπει να ξέρεις πότε και που πρέπει να σταματάς! Εικόνες, που εναλλάσσονται τόσο δυναμικά μεταξύ τους που λες ότι κάτι ήξεραν ο Δίας με την Ήρα στις κρυφές συναντήσεις τους σύμφωνα με τη μυθολογία.

Μόλις λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της Καρύστου στο χωριό Μετόχι,  όπου αρχίζει η περιπέτεια
  
Το ανέβασμα σε προϊδεάζει για τη συνέχεια...









Πηγές, ρέματα, λιβάδια, άγρια βότανα και φυσικά ο καστανόλογγος με τα υπεραιωνόβια δέντρα, που στέκουν σαν έργα τέχνης μαρτυρώντας τις κάποτε καταπράσινες πλαγιές του βουνού. Και συ αισθάνεσαι μέρος ενός ζωντανού τρισδιάστατου πίνακα ζωγραφικής! 










Το ανέβασμα στο καταφύγιο, σημείο ανάπαυσης μετά από πολύ πετάλι, σηματοδοτεί την έναρξη ενός  προσωπικού στοιχήματος με στόχο την προσπέλαση του απροσπέλαστου. Ένα ορεινό κακοτράχαλο μονοπάτι γεμάτο "σημάδια" σε μορφή συστάδας από πέτρες, που δείχνουν στον περιηγητή το δρόμο προς την κορυφή. 



Μετά από κόπο η άφιξη σε ένα τελευταίο οροπέδιο δίνει την αίσθηση της ηρεμίας και γαλήνης, πολύ  φαινομενικής, ενώ η κορυφή που υψώνεται μπροστά σου δείχνει τόσο κοντά μα την ίδια στιγμή και τόσο απόμακρη...




Η κορυφή όπως φαίνεται κατά το τελικό στάδιο προσέγγισης



Η ανάβαση σε ολόκληρη τη διαδρομή, ένας προσωπικός "Γολγοθάς"...Ίσως και να είναι ο δικός μου εξαγνισμός. Ποδήλατο και άνθρωπος γίνονται ένα πράγμα και απλά αλληλοσυμπληρώνονται με στόχο να ξεπεραστούν  σωματικά και ψυχικά αποθέματα.



Εκεί ανάμεσα στους βράχους υπάρχει και ένα ποδήλατο να ξεκουράζεται...


Και κάπου εκεί αρχίζεις να συνειδητοποιείς πόσο μικρός και ασήμαντος είσαι απέναντι στα στοιχεία της φύσης...Να ξύπνησα άραγε το Δία; 






Castello Rosso ή Κοκκινόκαστρο...


Ο δεύτερος άγρυπνος φρουρός, που στέκει σε περίοπτη θέση στους πρόποδες της Όχης. Έτος κατασκευής υπολογίζεται το 1209 μ.χ.(Λομβαρδοί) με τα πρώτα δείγματα κατασκευής να ανάγονται στις αρχές του 11ου αιώνα μ.χ. (βυζαντινοί). Το όνομά του οφείλεται στα ερυθρόμορφα πετρώματα, με τα οποία έχει κατασκευαστεί. Η θέα, που προσφέρει αντάξια της θέσης του και του σκοπού του θα έλεγε κανείς. 



Το κάστρο άλλαξε χέρια περνώντας διαδοχικά από τους Λομβαρδούς, στους Βυζαντινούς, στους Φράγκους, στους Ενετούς, στους Τούρκους έως και το 1833, όταν αποχώρησαν οι τελευταίοι, για να γίνει ελληνικό.







Και τώρα ψάρεμα...


Κινδυνεύοντας δραματικά να βγάλω το άρθρο εκτός θέματος σας αναφέρω ότι ναι πήγα και για ψάρεμα. Η δεύτερη μέρα αναλογίζοντας τις πολύ δυνατές ριπές ανέμου με βρίσκει στα νότια της Καρύστου για τι άλλο παρά για εγγλέζικο...Κεντρική επιλογή μια περιοχή στα νότια της πόλης  μετά το Μπούρο περί τα 11 χλμ. απόσταση. Ο δυνατός βόρειος άνεμος δεν άφηνε και άλλα περιθώρια έτσι και αλλιώς. Γρήγορη τοποθέτηση του εξοπλισμού στο σημείο επιλογής και ξεκινάμε το ψάρεμα. 


Το άγαλμα-σύμβολο της παραλίας στο Μπούρο












Για μια ακόμη φορά αναγνωρίζοντας το τριασδιάστατο ανάγλυφο του βυθού αποφασίζω να στήσω μια σταθερή αρματωσιά με στόχο τι άλλο από σαργούς. 
Το μοναδικό ερώτημα για μένα θα ήταν το συνολικό μήκος της, πράγμα που θα διαπίστωνα στην πορεία του ψαρέματος ανάλογα με τα τσιμπήματα και τα βυθίσματα του φελλού μου. Μέσα σε 2 και κάτι ώρες το φουλ μήκος της (4 μέτρα) μειώθηκε προοδευτικά στα 2,5 μέτρα μέχρι να καταλάβω τη διαφορά στις αντιδράσεις των ψαριών. Φυσικά το τακτικό σφεντόνισμα τηρήθηκε με ευλαβική συνέχεια και συνέπεια...Απέφυγα συνειδητά τη χρήση μαλάγρας, όπως κάνω σε κάθε "άγνωστο" σημείο, γιατί βγάζω πολύτιμα συμπεράσματα για τις συγκεντρώσεις των κοπαδιών στο σημείο, που επέλεξα να ψαρέψω.Είναι μια τακτική που επιτρέπει να "διαβάσεις" καλά ένα σημείο, χωρίς να επηρεάσεις τη συμπεριφορά ή ακόμη και την παραμονή των ψαριών και ο νοών νοείτω...

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω πως στα τελευταία μου ψαρέματα αποφάσισα τη συστηματική χρήση αγκιστριών χωρίς αρπάδι (Barbless hooks). Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα είναι παραπάνω από θετικά θα έλεγα. Μηδέν απώλειες σε ένα είδος ψαρέματος, όπως αυτό των σαργών, όπου ένα ξεκάρφωμα ενός μαχητικού μεγέθους, μπορεί να καταστρέψει την προσπάθεια μιας ημέρας. Θεωρώ ότι είναι ισάξια σε απόδοση με τα υπόλοιπα αγκίστρια και αν θέλετε, ανεβάζουμε ακόμη περισσότερο την αδρεναλίνη μας, προσδίδοντας μια ακόμη πιο σπορ διάσταση στο ψάρεμά μας. 



Μέσα λοιπόν σε 3,5 ώρες χαρήκαμε την επαφή  και με το υγρό στοιχείο ολοκληρώνοντας ένα διήμερο, που όπως είπα και στην αρχή τα είχε όλα...βουνό, ποδήλατο, θάλασσα! 

Karystian Sarago...




Επίλογος...

Πέρασα ένα διήμερο όπου μπήκαν σε δοκιμασία όλες οι ανθρώπινες αντοχές μου από τη μια και από την άλλη ήλθα  ξανά σε επαφή με έναν τόπο, που πραγματικά αγάπησα και αγκάλιασα από την πρώτη στιγμή χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και προϋποθέσεις. Ένας τόπος που είναι τόσο προσιτός και την ίδια στιγμή τόσο απρόσιτος και  που δεν σου προσφέρεται έτσι απλά αλλά σε προ-καλεί να τον εξερευνήσεις...


Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Coarse angling

Coarse angling...Ένας όρος ή μάλλον όροι όχι  ευρέως γνωστοί και διαδεδομένοι μέσα στην ελληνική πραγματικότητα. Που όμως είναι πασίγνωστοι  στο διεθνές αλιευτικό στερέωμα, αθλητικό και μη. Στη διεθνή Ομοσπονδία αθλητικής αλιείας εσωτερικών υδάτων, την FIPSED, θα βρούμε δύο διοργανώσεις πρωταθλημάτων, μια πανευρωπαϊκή και μια μια παγκόσμια αφιερωμένες στο παραπάνω πεδίο δραστηριότητας. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή με την ανάλυση των λέξεων.



Το "coarse" είναι όρος αγγλικής προέλευσης και επινόησης με σκοπό τον βασικό διαχωρισμό των ψαριών σε δύο γενικές κατηγορίες. Έτσι ως  "coarse fish" εννοούνται όλα τα ψάρια των γλυκών νερών με εξαίρεση αυτά που ανήκουν στην οικογένεια των σαλμονίδων δλδ. την πέστροφα  και φυσικά το σολομό.  

Από την άλλη ο όρος "angling"  επίσης αγγλικής προέλευσης προκύπτει από το angle=γωνία και υποδηλώνει τη χρήση αγκιστριού, δλδ αξεσουάρ με κυρτό-γωνιακό σχήμα που επιτρέπει τη σύλληψη του ψαριού. Αυτός ο όρος μεταγενέστερα έχει αντικατασταθεί από το πολύ πιο κατανοητό διεθνώς "fishing".

Συνδυασμένες οι παραπάνω λέξεις καταλήγουν ψαρευτικά σε ένα αντικείμενο, που θα μπορούσαμε σε πολύ απλά ελληνικά να το συμπυκνώσουμε στη φράση..."ψάρεμα με φελλό στα εσωτερικά νερά", με πεδία άσκησης τις λίμνες, τα ποτάμια και τα κανάλια. Ως προς τις τεχνικές μιλάμε πάντα για την εγγλέζικη τεχνική, το pole (τηλεσκοπικό ή πολύσπαστο), το bolognese, ακόμη και ένα πολύ κοντό καλάμι απίκο (whip). 



Φωτογραφία του χρήστη Sport Fishing Greece.
Εγγλέζικη τεχνική

Φωτογραφία του Antonis Michailidis.
Τεχνική pole fishing


Από τον απλό καθημερινό ψαρά...στο ανώτερο δυνατό επίπεδο


Το έχω γράψει και σε άλλη περίσταση...πως το ψάρεμα με φελλό είναι η παιδική πλευρά του ψαρέματος. Πρόκειται για ένα παιχνίδι με τα ψάρια, αφού διαβάζουμε-αναλύουμε τις προθέσεις τους, τις αντιδράσεις τους, τις διατροφικές επιλογές τους και όλα αυτά μέσω του φελλού μας. Φυσικά με απώτερο σκοπό τη σύλληψη. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με σειρά τεχνικών και εργαλείων ανάλογα με τις δυνατότητες, τα οικονομικά και τη διάθεση του κάθε ψαρά. Στην απλή μορφή το coarse fishing προσφέρει μια εναλλακτική μορφή μορφή ψαρευτικής ψυχαγωγίας που προσωπικά συστήνω σε όσους φίλους ασχολούνται με το float fishing στη Θάλασσα. Είναι μοναδική εμπειρία, που μπορεί να ξεκινήσει από περιέργεια... και να καταλήξει σε "ασθένεια". 


Φωτογραφία του Manos Meletiou.
Απλός εξοπλισμός καθημερινής-περιστασιακής χρήσης


Η ανάγκη τώρα για περαιτέρω αναζήτηση λύσεων και αύξηση των επιδόσεων αυστηρά για αγωνιστική χρήση δεν έχει οικονομικά "οροφή", αφού τα ποσά ξεφεύγουν σε δραματικό βαθμό αγγίζοντας συνολικά κάποιες χιλιάδες ευρώ. Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί εμπόδιο για τη μεταπήδηση από την απλή ψυχαγωγική μορφή σε αυτή της αγωνιστικής, τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα. Το σημειώνουμε ιδιαιτέρως καθώς κυκλοφορεί λανθασμένα η αντίληψη ότι το αγωνιστικό ψάρεμα εσωτερικών υδάτων είναι πολύδάπανο. Ναι υπάρχουν εργαλεία πολύ καλύτερα από κάποια άλλα. Ναι υπάρχουν εργαλεία, που είναι ελαφρύτερα σε σχέση με κάποια άλλα. Ναι υπάρχουν κάποιοι, που ενδεχομένως υπολείπονται σε εργαλεία έναντι άλλων διαγωνιζομένων. Όμως τίποτα από τα παραπάνω δεν αποτελεί εγγύηση θετική ή αρνητική, αφού έρχεται να τα συμπληρώσει, να τα ανεβάσει ή να τα μειώσει ο παράγοντας άνθρωπος

Κάποτε έλαβα ένα email από ένα φίλο σε μια επαρχιακή πόλη, ο οποίος με ρώτησε ποιος είναι ο καλύτερος εξοπλισμός για εγγλέζικη τεχνική. Από τα γραφόμενα κατάλαβα ότι υπήρχε οικονομική στενότητα. Η απάντηση που έλαβε ήταν...αυτός που μπορείς να αγοράσεις απροβλημάτιστα και την ίδια στιγμή θα μπορείς να χρησιμοποιήσεις σωστά. 


Φωτογραφία του Manos Meletiou.
Πολυσύνθετος εξοπλισμός αγωνιστικής χρήσης απαιτήσεων
Στην ανώτερη αγωνιστικά μορφή το coarse fishing αποτελεί την ακριβότερη μορφή ever, και μιλάμε πάντα για τις διεθνείς διοργανώσεις,  Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια πρωταθλήματα. Εκεί μιλάμε για καλύτερο, ακριβότερο, ελαφρύτερο, λειτουργικότερο. Βλέπετε ότι χρησιμοποιούμε συγκριτικό βαθμό. Τα κόστη ανεβαίνουν  σε επίπεδο εξοπλισμού, μετακινήσεων κλπ. Εκεί θα μας επιτρέψετε να αφήσουμε τους ρομαντισμούς στην άκρη, αφού τίποτα δεν αφήνεται στη τύχη του, εφόσον μιλάμε πάντα για συμμετοχή με αξιώσεις και προσδοκίες. Μια μικρή γεύση στο video, που ακολουθεί για να καταλάβετε το κλίμα, που επικρατεί...







Ελληνική αγωνιστική αλιεία εσωτερικών υδάτων


Μεγάλη προσπάθεια, μεγάλα βήματα. Εξοπλισμοί που αν ανατρέξουμε 6-7 χρόνια πίσω θα φάνταζαν ως εξωγήινα αντικείμενα. Μερίδιο, που μοιράζονται αναλογικά όλοι όσοι ασχολούνται με την παραπάνω δραστηριότητα από οποιοδήποτε μετερίζι και αν το ψάχνουν ή το προωθούν. Από τον απλό αθλητή, τον επισκέπτη διαγωνιζόμενο σε ένα open event, μέχρι φυσικά τον καθ ύλην  αρμόδιο τομέα εσωτερικών υδάτων της Ε.Ο.Υ.Δ.Α.


Πανελλήνιο πρωτάθλημα 2017- Μαραθόκαμπος Σάμου

Καμιά φορά βρίσκομαι σε συζητήσεις μεταξύ  ψαράδων ακούγοντας την ατάκα...σιγά το πρωτάθλημα, αφού δεν είστε πολλοί και λοιπά παρόμοια. Για όσους δεν έχετε καταλάβει ή τυχόν δεν γνωρίζετε, σας πληροφορώ ότι πρόκειται για την πιο ανταγωνιστική μορφή αθλητικής αλιείας στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, λαμβάνοντας υπόψη τα χρόνια ενεργούς δράσης, τα αποτελέσματα  και τις επιδόσεις σε σχέση και με τον αριθμό των συμμετοχών βέβαια, που είναι ζητούμενο για ανάπτυξη όχι μόνο στο coarse fishing αλλά σε όλες τις μορφές αθλητικής-αγωνιστικής αλιείας. 

Δεν θα ήθελα σε καμιά περίπτωση να περάσει η άποψη ότι  η αθλητική αλιεία είναι μια φθηνή ασχολία. Ναι είναι ένα χόμπι, που απαιτεί κάποια ελάχιστα αξεσουάρ, για να είναι αξιόμαχη μια συμμετοχή. Την ίδια στιγμή όμως είναι πολύ σημαντικό να περάσει ειδικά στους φίλους που θέλουν αλλά από την άλλη είναι σκεπτικοί το εξής: Όταν σε μια παλαιότερη συνέντευξη του blog με τον top match angler Darren Cox λαμβάνεις την απάντηση ότι το σημαντικότερο πράγμα σε ένα εξοπλισμό είναι οι τσιμπιές που αυτός δέχεται κάτω από την επιφάνεια του νερού, νομίζω ότι έχουμε μπροστά μας όλη την ουσία.  



Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Πάμε λίμνη...

Να πούμε καλή Άνοιξη? Αν και επίσημα μπαίνει στις 21/3, θα το πούμε για ένα και μόνο λόγο. Μπορεί τα νερά να παραμένουν ακόμη σε μια σχετικά χαμηλή θερμοκρασία. Όμως τα ψάρια στη λίμνη αρχίζουν να γίνονται και πάλι "παιχνιδιάρικα",πιο κινητικά. Αυτό σημαίνει και μεγαλύτερη ανάγκη για τροφή, ανέβασμα από τις βαθιές ζώνες στις ρηχότερες κλπ. Την ίδια στιγμή όμως εξακολουθούν να δείχνουν μια, ας μου επιτραπεί η λέξη, δειλία στα τσιμπήματα, φαινόμενο αναμενόμενο την περίοδο Απριλίου-Μαΐου. 



Προορισμός  η λίμνη της Υλίκης στο νομό Βοιωτίας, μια σχετικά κοντινή απόσταση σε σχέση με την Αθήνα. Μια υδάτινη έκταση περί τα 19 τετραγωνικά χιλιόμετρα με μέγιστο μήκος τα 11 χιλιόμετρα και περί τα 5,5 χιλιόμετρα σε πλάτος. Φιλοξενεί μια αρκετά μεγάλη ποικιλία ψαριών με κυρίαρχη αυτή του κέφαλου των γλυκών νερών, ενώ δε λείπουν και άλλα είδη, όπως βάρβοι, κυπρίνοι, πεταλούδες. 

Φωτογραφία του Manos Meletiou.Φωτογραφία του Manos Meletiou.

Για όλους εμάς που ασχολούμαστε συστηματικά με το float fishing και ειδικότερα με την εγγλέζικη τεχνική, η επίσκεψη σε μια λίμνη δημιουργεί ένα ιδιαίτερο αίσθημα. Πρόκειται για το περιβάλλον, που επινοήθηκε και αναπτύχθηκε ο ιδιαίτερος φελλός-σήμα κατατεθέν και αντικείμενο φετίχ για μένα προσωπικά. Αλλά επειδή δεν έχουμε γεννηθεί μέσα στις λίμνες ούτε τις έχουμε έξω από την πόρτα της αυλής μας προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε κάθε ευκαιρία, από ρεπό μέχρι και οικογενειακή υποχρέωση, που τυχόν θα μπορούσε να συνδυαστεί με την παρουσία σε ένα τέτοιο χώρο έστω περιστασιακά. 


Φωτογραφία του Manos Meletiou.

Το ψάρεμα μας φέρνει γενικά σε επαφή με τη φύση. Νομίζω πως η αίσθηση αυτή πολλαπλασιάζεται μέσα στο περιβάλλον μιας λίμνης. Ένας μικρόκοσμος χλωρίδας και πανίδας με πολλές ιδιαιτερότητες, όπου η κάθε ανθρώπινη "παρέμβαση" έχει τις επιπτώσεις της. Οι μήνες που ακολουθούν (Απρίλης-Μάιος) αποτελούν τη βάση για τη συνέχεια ενός σημαντικού μέρους αυτού του οικοσυστήματος. Ας πράξει ο καθένας κατά συνείδηση.  








Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Όταν τελικά μετράει το πείσμα

Αυτή τη φορά δεν έχει ψαρευτικό άρθρο...Αυτή τη φορά θα ανατρέξουμε λίγο στο παρελθόν, για να θυμηθούν οι κάπως παλαιοί και να μάθουν οι νεώτεροι φίλοι.

Ήταν 30/11/2012, που έπαιρνα μια μικρή συνέντευξη από τον τότε αναπληρωτή έφορο αθλητικής αλιείας της ΕΟΥΔΑ  κ. Αντώνη Μιχαηλίδη στον απόηχο του VI Πανευρωπαικού πρωταθλήματος αλιείας με φελλό από λιμενικές εγκαταστάσεις. Μια πρώτη ανιχνευτική προσπάθεια της χώρας στις διεθνείς αγωνιστικές διοργανώσεις στο float fishing. Ένα από τα συμπεράσματα εκείνης της κουβέντας ότι ένα νέο "μέλος" βλέπει στο μέλλον, γιατί όχι και ως διοργανωτής ακόμη!!!Για όποιον ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει εδώ



Ήταν 1/12/2012, όταν ανακοινώθηκε από την τότε έφορο αθλητικής αλιείας κα. Βγενοπούλου από κοινού με το νέο πρόεδρο της Ε.Ο.Υ.Δ.Α. η ανάληψη διοργάνωσης του VIII πανευρωπαικού πρωταθλήματος για το 2014. Μια προσπάθεια που δεν είχε τελικά αίσιο αποτέλεσμα για λόγους αντικειμενικούς και μη ανάλογα με τη γωνία και το κίνητρο, που προσεγγίζει κανείς το όλο θέμα. Το blog έχει παρακολουθήσει την όλη εξέλιξη του πράγματος από τότε, αλλά επειδή για μας πρωταγωνιστής είναι το ψάρεμα και όχι η πολιτική ή τα παιχνίδια εντυπώσεων το ακουμπήσαμε επιδερμικά και διακριτικά, αλλά το ακουμπήσαμε όμως. Μπορείτε να ανατρέξετε εδώ . 

Και πάμε στο 2015, όπου η χώρα μας συμπληρώνει ήδη δύο συμμετοχές στο θεσμό του Πανευρωπαικού sea float fishing ενώ παράλληλα δοκιμάζει και πάλι να διεκδικήσει κάτι, που η ιστορία της χρωστούσε εδώ και 2-3 χρόνια. Το δικαίωμα να κοιτάξει στα μάτια τους ξένους.Αποτέλεσμα?  Η Ελλάδα διοργανωτής του 12ου πανευρωπαικού πρωταθλήματος. Η Ελληνική Ομοσπονδία (Τομέας αλιείας με φελλό από λιμενικές εγκαταστάσεις) και ο Ναυτικός Όμιλος Σητείας φιλοξενούν στο Ηράκλειο της Κρήτης κατά τον προσεχή Οκτώβριο την αφρόκρεμα της διεθνούς αγωνιστικής αλιείας με φελλό στη θάλασσα! Όλες οι σχετικές πληροφορίες βρίσκονται στην προκήρυξη, που μπορείτε να διαβάσετε εδώ .  


Φωτογραφία του Manolis Aggelakis.



Το blog ως γνωστό έχει ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα αλιείας με φελλό και δεν θα μπορούσαμε να μην αφιερώσουμε αυτές τις λίγες γραμμές στη διαχρονική προσπάθεια να διεκδικήσει η χώρα μια κατάσταση, που σίγουρα της αξίζει.  Ο γράφων προσωπικά εύχεται καλή επιτυχία στους αθλητές, που θα απαρτίσουν τις εθνικές ομάδες (δικαίωμα έως τρεις) και σε όλους τους παράγοντες (Ομοσπονδία, πολιτεία, διοργανωτής σύλλογος) , που θα συντελέσουν στην ομαλή οργάνωση και διεξαγωγή των αγώνων.